Wetgeving voor beëdigde vertalingen in Israël

Israël kent geen nationaal register van "sworn translators" zoals veel Europese landen. In plaats daarvan wordt de officiële status van een vertaling meestal verkregen doordat een notaris (notary public) de vertaling bekrachtigt op basis van de Notaries Law 5736-1976. De notaris verklaart daarbij dat de vertaling naar zijn of haar beste weten een getrouwe weergave is van het brondocument, en moet daarvoor doorgaans zowel de brontaal als de doeltaal beheersen, of werkt samen met een beëdigde vertaler wiens verklaring de notaris vervolgens bekrachtigt.

Voor gebruik buiten Israël is vaak een apostille van het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken nodig, aangezien Israël partij is bij het Apostilleverdrag van Den Haag. Voor documenten die bij Israëlische overheidsinstanties, ambassades of rechtbanken moeten worden ingediend, is het raadzaam om vooraf te verifiëren welke vorm van bekrachtiging exact wordt vereist, omdat instanties onderling kunnen verschillen in wat zij accepteren.