Wetgeving voor officiële vertalingen in Japan

Japan heeft geen uniform, landelijk systeem van beëdigde of gecertificeerde vertalers zoals dat in veel Europese landen bestaat. In plaats daarvan bepaalt de ontvangende instantie welke vorm van bekrachtiging wordt geaccepteerd. Veelvoorkomende varianten zijn: notariële bekrachtiging (notarization) door een Japanse notaris, een apostille van het Japanse ministerie van Buitenlandse Zaken (voor gebruik in landen die partij zijn bij het Apostilleverdrag), of certificering via een Legal Affairs Bureau (Homukyoku).

Omdat er geen centraal register van erkende vertalers bestaat, wordt de betrouwbaarheid van een vertaling in de praktijk vaak beoordeeld op basis van de reputatie van het vertaalbureau of de bijgevoegde verklaring van de vertaler, gecombineerd met de vereiste aanvullende bekrachtiging. Het is daarom belangrijk om vooraf bij de ontvangende instantie (bijvoorbeeld een ambassade, universiteit of rechtbank) na te vragen welke specifieke vorm van certificering wordt verwacht.